دوباره شب شد و با من

                           حدیث بیداری

گذشته بود شب از نیمه

                           -من زهشیاری

 

و پلک های تو

                   -این حاجبان سحر مبین-

چو پرده های حریر

                          -بر آفتاب افتاد

در آن شب تاری

           ...

نسیم از سر زلف تو

                   -بوی گل آورد

شب از طراوت گیسوی تو نوازش یافت

به وجد امدم از ان طراوت و خواندم:

«به چشم های سیاهت که راحت جانند

«به آن دو جام بلورین

                    -آن شراب بی مانند

«به آن دو اختر روشن

                               -دو آفتاب پر از مهر-

«به آن دو مایه ی امید

«به آن دو شعر شررخیز

                                   -آن دو موارید

«مرا زخویش مران،

                       -با خود آشنایی ده

«مرا از این غم بیگانگی رهایی ده

«بیا

«بیا و باز مرا قدرت خدایی ده

..............................................

بی تو، با تو

آن روز با تو بودم

امروز بی توام

          ...

آن روز که با تو بودم

                   -بی تو بودم

امروز که بی توام

                     -با توام.

..............................................