کودک خواهر من ,

نونهالی است که من می بینم ,

می کشد قد چو یکی ساقه ی سرسبز گیاه

او چه داند که چرا

باغ بی برگ و گیاه

از درختان تنومند تهی است

او به من می گوید :

          « چه کسی با تبر انداخته است

          « این درختان را بی رحمانه

« باز در این خانه

« آن درختان تنومند و قوی

                           خواهد رست ؟ »

من به او می گویم :

« من نهالی بودم

« که مرا محنت بی آبی در خود

                                      ـ افسرد

« آرزوهایم مرد

« می توانی فردا

« تو تنومند درختی باشی »

........

او نمی داند , اما

ریشه را با تیشه

صحبت از الفت نیست

کودک خواهر من

نونهالی است که در حال برآور شدن است

من به او می خواهم

                     ـ سخت هشدار دهم ـ می ترسم

هیبت تیشه اش افسرده کند

کودک خواهر من

غرق در بی خبری است .

.........................